De woorden gesproken door mij en mijn kinderen op de begrafenis van mijn vader op 24 november 2005.

 

Een gedicht van Marinus van den Berg

“Je duikt steeds weer op in mijn herinnering.
Onverwachts, vaak als een onzichtbare geur op een bospad.
Je gedaante meen ik soms ineens ergens te zien.
Je bent voorbij, maar ook weer niet.
Je bent meer een schaduw altijd achter mij.
Mijn leven gaat door, maar niet zonder, maar met jou.
Je was niet alleen van gisteren, je bent ook van vandaag en morgen”